سلام دوستان...

امروز روزی بود که من نه ماه منتظر رسیدنش بودم... روزی که خاله شدم...

وقتی وارد بیمارستان شدم تا بتونم برم نی نی خواهرمو ببینم اونقدر ذوق زده

بودم که چند بار اشتباها آسانسور طبقات دیگرو سوار شدم... هنوزم نمی

تونم باور کنم که موجودی بتونی اینقدر قشنگ و پاک باشه... وقتی پرستار یه

تخت کوچیک چرخ دار و می زاشت تو اتاق خواهرم همه منتظر بودن ببینن

این مسافر کوچولو چه شکلیه... واقعا قابل نوشتن نیست... هنوز یک ساعت

از به دنیا اومدنش نگذشته بود که دست راستشو از گشنگی تا مچ کرده بود

تو دهنش... از دیوار صدا در میومد ولی از این بچه نه... چشماشو عین بچه

های چند ماهه باز کرده بود و بدون اینکه پلک بزنه ما رو تماشا می کرد. وقتی

می خواستیم بهش شیر بدیم باباش بچرو به آرومی گرفت و کنار هر دو

گوشش آروم اذان گفت... و جالب اینکه عزیز دل من بدون اینکه تکون بخوره

به صدای باباش گوش می داد... شاید باورتون نشه اگه بگم همون موقع دلم

میخواست رو به قبله خدارو سجده کنم... دیدنی ترین لحظه وقتی بود که

گذاشتیمش تو بغل مامانش تا شیر بخوره... چشمای باباش از خوشحالی

میدرخشید و ما هممون بی صدا به صدای نفس های قشنگش گوش میدادیم

... بعدم همونجا وقتی مامانش داشت گونه های گل انداختشو نوازش می

کرد خوابش برد...البته از اونجایی که وقتی داشتن شانس میدادن به من

بدبخت چیزی نرسید از چند روز قبل بطور اتفاقی به شدت گلو درد گرفتم... به

خاطر همینم هیچ کس نمیزاشت من به عشقم نزدیک شم....اخر سرم اینقدر

حالم بد شد که توی همون بیمارستان یه دکتر تشخیص داد که ریه هام به

شدت عفونت کرده... و با اجازتون یه طومار شربتو دارو و ده تا پنسیلین برام

نوشت....بنابراین به خونه تبعید شدمو الانم دارم برای شما می نویسم...

امیدوارم این عزیز کوچولوی من در اینده ای نه چندان دور جزء بهترینا باشه